دوشنبه, 27 خرداد 1398 ساعت 08:46
کد خبر: 57615

سیاست های کولبرانه و نزدیک بینی اقتصادی

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

علی پاکزاد

در میانه دهه هشتاد به عنوان یک خبرنگار مجلس خود شاهد گفتگویی بین دو نماینده محترم مجلس بودم که یکی به دیگری می گفت برای من مهم نیست چه کسی بر مسند وزارت بنشیند فقط فلان اقدام برای منطقه صورت گیرد، هر که آمد، آمد. این گفتگو در بین جلسه صبح و عصر برای دادن رای اعتماد به یکی از وزرای انتخابی در جریان بود، کاری ندارم کدام مجلس و کدام نماینده ولی سئوالی هنوز بعد از اینهمه سال برایم بی واب مانده این است که یک نماینده مجلس تنها مسئول پاسخگویی به موکلین خود است و یا در قبال کل اقتصاد کشور مسئولیت دارد؟ اگر وزیر که آمدنش را تنها مشروط به خدمتی خاص برای منطقه ای می کند که او را به مجلس فرستاده، اگر ارایه این خدمت در چارچوب اقتصاد ملی منفعت به دنبال نداشته باشد چه؟ در قبال قوانین موضع نماینده چه باید باشد، قانونی که برای منطقه ای مفید است ولی برای کل اقتصاد ملی مضر باید به اجرا گذاشته شود یا خیر؟

این سئوال دوباره با خواندن خبر اعتراض نماینده پیرانشهر به مسدود شدن مرزها برایم تداعی شد. وی در اعتراض خود عنوان می کند: «با انسداد مرزها معیشت کولبران را نابود کرده‌ایم». این در حالی است که از همین مجلس فریاد اعتراض نسبت به قاچاق بلند است.
یک بام و دو هوای مجلس تلخ است، در جایی با قاچاق مخالفت می شود و در جایی دیگر به عنوان ایجاد شغل برای مناطق محروم مرزی به دولت اعتراض می کند که کسب و کار کولبران را چرا تحدید می کنید. از این دوگانگی چه حاصل می شود؟
البته این نماینده محترم معترض عنوان می کند که به این زودی ها در این مناطق امکان ایجاد اشتغال وجود ندارد بنابراین نباید معیشت کولبران را محدود کرد، که به نظر نکته ای درست است، ولی منظور از این عبارت «به این زودی ها» خطاب به کیست؟ اگر به دوران مسئولیت خود ایشان اشاره دارد که باید بگوید از بدو ورود به مجلس نهم تا امروز چه کرده، که منتهی به ایجاد اشتغال نشده است و موکلین بیکارش مجبور به کولبری اند. اگر هم منظور دولت و سیاستهای اقتصادی غلطی است که در این سالها داشته است، باید معترض باشد که چرا طی سه دهه ای که از پایان جنگ تحمیلی گذشته، مناطق مرزی ما هنوز به رغم داشتن پتانسلهای فراوان و بی نظیر فراوان تا این حد محرومند؟
به نظر می رسد بحث برخورد یا عدم برخورد با کولبران که صد در صد از محرومین جامعه ما هستند، موضوعی حاشیه ای است و برخورد نمایندگان مجلس به عنوان اعضای قوه مقننه با موضوع نیز گویای عدم درک صحیح ایشان از موضوع اشتغال و توسعه است.
عدم درکی که باعث می شود، مطالبه ایجاد اشتغال مولدی که هم شان اجتماعی و هم ارزش افزوده برای منطقه و کلان اقتصاد ملی داشته باشد، به فراموشی سپرده شده و جای آن طرح موضوعی مانند معیشت کولبران مطرح می شود. باید از این معترضین سئوال شود که چرا به کولبری همشهریان خود متعرض نیستید؟
از سوی دیگر این نوع طرح موضوعاتی شائبه انتخاباتی بودن را به دنبال دارد. یعنی برخی از نمایندگان برای فرار به جلو نسبت به عدم تحقق وعده ها و یا به نتیجه نرسیدن برنامه های توسعه منطقه ای با طرح موضوعاتی مانند معیشت کولبران به استقبال رقابت های انتخاباتی رفته اند بی آنکه گزارشی شفاف از عملکرد خود در دوران نمایندگی ارایه کرده باشند.
کولبری به عنوان یک اشتغال غلط و نوعی قاچاق در منطقه مرزی شکل گرفته و اگر نمایندگان مجلس واقعا درد مردم محروم منطقه را دارند به جای اعتراض به محدود شدن مسیر تردد کولبران باید معترض باشند که چرا دولت به رغم اینهمه ادعا هنوز برای ایجاد صنایع کاربر و توسعه کارآفرینی در این مناطق اقدام موثری صورت نداده است؟ باید معترض باشند که طی چند سال نمایندگی ایشان چرا کسانی که با دلالی در بازارچه های مرزی سودهای هنگفت کرده اند مجبور به توسعه اشتغال نشده اند و یا حداقل بخشی از این درآمد هنگفت توسط دولت برای توسعه منطقه ای هزینه نشده است؟
این نوع نزدیک بینی اقتصادی و بی توجهی به ابعاد درست موضوع باعث می شود نماینده، شان موکلین خود را به قدر یک بار وسیله حمل و نقل کالا پایین بیاورد و به جای آنکه از حقوق حقه ایشان دفاع کند نسبت به سیاست دیگری که برای مراقبت از اقتصاد ملی اجراء شود، معترض باشد!
اما تلخ تر آن است که این نو نگرشها در اقتصاد ایران محدود به همین مثال نیست. در دوران دولت محمود احمدی نژاد برای مقابله با تحریم ها دست قاچاقچیان باز گذاشته شد و نتیجه آن بود که امروز بخش زیادی از صنایع مولد ما در حال نابودی هستند. یعنی یک سیاست مقطعی و اندیشیده نشده برای یک منفعت کوتاه مدت باعث زیان عظیمی شد که همچنان گریبان گیر اقتصاد ملی است. در آن زمان یکی از مدیران ارشد بخش بازرگانی دولت به شخص من گفت: « در شرایط تحریم باید دست قاچاقچیان را بوسید، که مایحتاج مردم را تامین می کنند!». اقتصاد ایران بعد از گذشت نزدیک به یک دهه، هنوز تاوان دستبوسی آن روزها را می دهد.
باور کنید بسیاری از سیاستهای اقتصادی، مانند: هدفمندی یارانه ها، کاهش ارزش پول ملی، توسعه بانکداری خصوصی و بسیاری دیگر از برنامه های سه دهه اخیر ناشی از همین نزدیک بینی های اقتصادی و سیاستهای کولبرانه بوده است.

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

اخبار مرتبط

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395