سه شنبه, 17 ارديبهشت 1398 ساعت 09:16
کد خبر: 56154

فلسفه موجودیت اوپک، در خطر نقض

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)

عصراقتصاد: سازمان کشورهای صادر کننده نفت 60 سال است که نقش قابل توجهی در بازار نفت ایفا کرده و بارها دیده شده است که این سازمان در شرایط بحرانی، بازار را به سمت ثبات هدایت کرده است. اما این روز ها شکافی در میان اعضای این سازمان ایجاد شده است که از کاهش تولید کشور های تحریم شده مانند ایران و ونزوئلا، تا تمایل افزایش تولید عربستان و امارات برای جبران کمبود عرضه بازار، فاصله دارد. این شکاف میان اعضا با بحران های داخلی برخی دیگر مانند لیبی و عراق، و طرح نوپک که تهدیدی جدی برای اوپک به شمار می آید هم راه شده است. این روند فلسفه موجودیت اوپک را در خطر نقض قرار داده است و ممکن است در آینده توجیهی برای وجود این سازمان باقی نماند.

در همین راستا پایگاه خبری اویل پرایس در گزارشی نوشته است که در آستانه آماده شدن گروه اوپک پلاس برای دیدار در وین، یک بار دیگر تهدید جدیدی برای این باشگاه صادرکنندگان نفت ظاهر شده است.
یکپارچگی داخلی اوپک در شرایطی که چندین عضو بزرگ این گروه نه تنها با تحریم های خارجی مواجه شده اند بلکه اعضایی مانند ونزوئلا در خطر فروپاشی داخلی قرار گرفته اند زیر سوال رفته است. آمریکا با هدف اعمال فشار حداکثری، پایان معافیت ها برای واردات نفت ایران را اعلام کرده است و اگرچه هدف ترامپ برای به صفر رساندن تولید نفت ایران غیرواقع گرایانه است اما تأثیر تحریم ها برای همه غیرقابل انکار است.
در ونزوئلا که یکی دیگر از اعضای اوپک است دولت نیکلاس مادورو، رئیس جمهور این کشور با تحریم های آمریکا و بحران سیاسی روبروست که در آن آمریکا و بسیاری از کشورهای اروپایی و عرب طرف خوان گوایدو، رهبر مخالفان را گرفته اند. ونزوئلا با خطر فروپاشی اقتصادی روبرو شده زیرا فعالیت بخش های هیدروکربن این کشور فلج شده است. در روزهای اخیر نیز وضعیت وخامت بیشتری پیدا کرده و مخالفان تحت حمایت بخش هایی از نیروهای مسلح و امنیتی، شورشی را برای سرنگونی دولت حاکم آغاز کرده اند. با این حال دولت مادورو که از حمایت روسیه، چین و ترکیه برخوردار است، همچنان در قدرت باقی مانده است.
با در نظر گرفتن شرایط این دو عضو بزرگ اوپک، بنای داخلی این گروه شکاف پیدا کرده است. استراتژی کاهش تولید اوپک پلاس با هدایت عربستان سعودی همچنان اجرا می شود اما بخشی از موفقیت آن ناشی از تبعات منفی تحریم های آمریکا علیه ایران و ونزوئلا بوده است. سطح بالای پایبندی این گروه به توافق کاهش تولید (۱۲۸ درصد) به دلیل افت عرضه این دو صادرکننده بزرگ بوده است. همزمان عربستان سعودی، امارات متحده عربی و روسیه نقش خود را حفظ کرده و طبق توافق، عرضه خود را محدود نگه داشته اند. خوش بینی نسبت به عراق بر مبنای فرضیات نامعلوم است در حالی وضعیت لیبی به کلی متشنج است.
در این بین ناکامی نیجریه برای فروش برخی از محموله های نفت خود، مسائل داخلی اوپک را تشدید کرده است. منابع آگاه نیجریه که بزرگترین تولیدکننده نفت آفریقا به شمار می رود سه روز پیش اظهار کردند که حدود ۲۰ درصد از محموله های نفت این کشور حتی پس از کاهش قیمت به فروش نرفته است. نیجریه قیمت فروش سبد گریدهای نفت خام برای بارگیری در ماه مه را کاهش داده زیرا خریداران تمایلی برای خرید محموله های نفتی که دو دلار در مقایسه با نفت برنت گران تر هستند نشان نمی دهند. در حال حاضر گریدهای نفتی اصلی نیجریه شامل بانی لایت و فورکادوس و اسکراووس شاهد کاهش ۲۰ تا ۲۵ سنتی نسبت به آوریل هستند. همزمان نیجریه ناچار شده است چند بار وضعیت اضطراری برای صادرات نفت بانی لایت به دلیل تعطیلی یکی از دو خط لوله صادراتی خود اعلام کند که دلیل اصلی آن عدم تقاضا از سوی مشتریان اروپایی بوده است.
در هفته های آتی که تحلیلگران به آمارهای تولید، حجم ذخایر و تقاضا متمرکز می شوند، اوپک تلاش خواهد کرد در برابر فشار برای افزایش تولید مقاومت کند و همزمان جناحی که در رأس آن عربستان سعودی قرار دارد احتمالاً با مقابله با محور تهران-ونزوئلا و احتمالاً عراق خواهد پرداخت.
وزیر نفت ایران در بیانیه های متعدد به دفعات درباره خطر فروپاشی اوپک هشدار داده و تهران تهدید کرده است تمامی تدابیر لازم را برای مسدود کردن جریان نفت و گاز اعضای اوپک که از تحریم های آمریکا حمایت می کنند به کار خواهد بست.
بیژن زنگنه در دیدار با بارکیندو، دبیرکل اوپک در تهران تهدید مذکور را تکرار کرد و بارکیندو در پاسخ، اظهار کرد اوپک تمام تلاش خود را خواهد کرد تا سیاست های نفت و گاز این سازمان از سیاست جدا شود.
با این حال اظهارات دبیرکل اوپک با توجه به داغ شدن آتش اختلاف میان اعضای اوپک چندان روشن به نظر نمی رسد. ایران روی عراق، لیبی و ونزوئلا برای اعمال فشار روی ریاض و ابوظبی برای عدم حمایت از تحریم های آمریکا حساب می کند. دیدار اوپک در ژوئن از اهمیت بالایی برخوردار خواهد بود.
فشار ژئوپلیتیکی به همراه رقابت های منطقه ای در خاورمیانه فضای کمتری برای مانور کشورهای عربی نسبت به سابق می گذارد. تهران امیدوار بوده است که مسکو را در طرف خود نگه دارد اما روسیه یکی از دست اندرکاران اصلی توافق کاهش تولید اوپک پلاس بوده و از تلاش های عربستان و امارات در لیبی پشتیبانی می کند.
با این وجود مساله ای که در این میان مهم به شمار می رود، نشست آتی اوپک است. نشستی که با اختلاف نظر های فراوانی همراه خواهد بود و می تواند پایه های این سازمان 60 ساله را بیش از پیش بلرزاند. اما باید به این هم اشاره کرد که اوپک روز های سخت تری را نیز تجربه کرده است و این تزلزل به نمی تواند به طور قطع نشانه فروپاشی سازمان باشد.

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

اخبار مرتبط