سه شنبه, 16 بهمن 1397 ساعت 09:28

اطلاعات تکميلي

  • روایت شاگرد امام (ره) از مقطع پیروزی انقلاب

نگذاشتیم فرصت طلبان « تخت جمشید » را به نام انقلاب تاراج کنند

این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
 

عصراقتصاد۵۱۸ سال قبل از میلاد مسیح بود که صخره بزرگی در شمال غرب کوه مهر توجه داریوش را به خود جلب کرد و آن را برای احداث یک کوشک شاهانه برگزید و سرانجام بناهای باشکوه و شگفت انگیز تخت جمشید بر صخره بزرگی در کوه مهر، در مرودشت ساخته شد.

 همه، این بنا را به واسطه ستون های سر به فلک کشیده و سرستون های تماشایی اش می شناسند و ردپایی از تاریخ را در نقش و نگارهای آن جست وجو می کنند. کاخ تخت جمشید در نخستین روز سال نو میزبان مقامات امپراتوری هخامنشیان بود و تقدیم پیشکشی های آنان را به پادشاه نظاره می کردند.
از سال ۱۹۳۱ کاوش‌های باستان‌شناسی در تخت جمشید آغاز شد و از آن پس اتفاقات و حاشیه های خبرسازی در پی داشت.
یکی از اتفاقات مربوط به این کاخ باستانی به روزهای اول انقلاب اسلامی برمی گردد که در خطر تخریب توسط فرصت طلبان قرار گرفت.
در آن زمان یکی از شاگردان امام راحل (ره) مسئولیت حفاظت از این اثرتاریخی را به عهده داشت.

آیت الله «سید محمود موسوی نژاد» هرچند زاده نیشابور است اما نام این شاگرد امام راحل (ره) به واسطه تاثیرگذاری و خدمت رسانی سالیان بسیار در دیار فارس، با نام شهر مرودشت در هم تنیده است.
آیت الله موسوی نژاد پس از تبعید رهبر کبیر انقلاب به مرودشت آمد و علاوه آنکه حوزه‌ علمیه‌ای در این شهر ساخت، منشأ اقدام های عمرانی و فرهنگی بود و حرکتش در صیانت و پاسداری از تخت جمشید در برابر تهدید، تخریب یا غارت‌ احتمالی در هنگامه انقلاب اسلامی ماندگار شد.
وی در خصوص اقداماتش برای جلوگیری از تخریب تخت جمشید به ایرنا گفت: دو ماه به پیروزی انقلاب مانده بود و هنوز انقلاب به ثمر نرسیده بود؛ اما زمام امور در مرودشت دست ما بود، ‌اوضاع در شیراز هم همینطور بود. دولتی‌ها دیگر نمی‌توانستند کاری بکنند. از آقایان شیراز با من تماس گرفتند که عده‌ای قصد دارند چادر‌ها را آتش بزنند، عده ای هم می‌خواهند به تخت جمشید حمله کنند. فکر کردیم باید خودمان برویم و از آن مواظبت کنیم. آنها که می‌خواستند به اینجا حمله کنند، ضد شاه نبودند، فرصت طلب بودند. می‌خواستند از موقعیت سوءاستفاده کنند و چیزهایی را تاراج کنند، بفروشند و میلیاردر شوند، مثل افرادی که امروز اختلاس می‌کنند، آنها دلشان به حال مردم نسوخته، می‌خواهند جیبشان را پر کنند. به همین دلیل بود که شخصاً هر شب با دوستان در منطقه گشت زنی می‌کردیم و جلوی چادر‌ها از ژاندارمری مامور می‌گذاشتیم. ترسمان از این بود که به نام انقلاب چادر‌ها را آتش بزنند یا سنگ‌ها را به بهانه اینکه عکس شاه است، تاراج کنند. چادر‌ها خیلی ارزش داشت و در مخاطره بود؛ همچنین در تاریخ 3 اسفند 1357 نامه‌ای برای حفظ تخت جمشید نوشتم، اتفاقا در سربرگ خیریه‌ای که با نام حضرت ابوالفضل در آن زمان داشتیم. متن نامه این بود: مسئول محترم گروهان ضربت، طبق صحبت و مذاکرات دیشب تا 5 شب هر شب دو نفر مسلح برای چادر‌ها به آقای جهانمیر زارع بفرستید.
یک نامه هم برای آقای بردبار که یکی از کارگران تخت جمشید بود، نوشتم؛ چون علیرضا شاپور شهبازی مسئول تخت جمشید دستگیر شده بود. گرچه شخصا او را محاکمه کردم و حکم به آزادی دادم. دلیل دستگیری‌اش این بود که شهبازی با شاه تماس گرفته بود. می‌گفتند بخشی از اموال تخت جمشید را هم برده است؛ البته بعدا در بازپرسی که در حضور همگان انجام دادم، دلیلی برای تداوم بازداشت او ندیدم.


شاید تخت جمشید امروز خرابه ای باستانی به نظر برسد؛ اما نمی توان منکر شکوه آن در گذشته و سیر تحولاتش شد. این اثر ۴ دوره مهم را پشت سر گذاشته است .
تخت جمشید کاخ‌ها، خزانه پادشاهان، کارگاه‌های ساختمانی و تالارهای بار عام را در خود داشته است. این مکان در اسناد هخامنشی و در طول چند قرن حکومت هخامنشیان، نقش‌های مختلفی داشت چون یک عبادتگاه ملی، جایگاه جشن‌های نوروزی، مرکز اسناد و گنجینه شاهی- خزانه پادشاهی و کارگاه‌های هنرمندان و سنگ‌تراش، پارچه‌بافان، جامه‌دوزان، زرگران و مجسمه‌سازان. یکی از ابهاماتی که همچنان در مورد تخت جمشید وجود دارد، کارکرد اصلی آن در دوره هخامنشیان است.
درست است که کاربری تخت جمشید هنوز هم برای بسیاری پرسشی بی پاسخ تلقی می شود؛ اما می توان بر اساس نشانه ها نتیجه گرفت که تخت جمشید تختگاه پادشاهان هخامنشی از داریوش اول تا داریوش سوم بوده و در تابستان ها از آن استفاده می شده است. امور سیاسی و مسایل مربوط به حکومت، دربار هخامنشی، دید و بازدیدهای بین المللی و دیدار با عامه مردم به طور موقت در این مکان صورت می گرفته است. برگزاری آیین هایی چون نوروز و مهرگان نیز در اینجا مرسوم بود. پس تخت جمشید صرفا یک تختگاه سیاسی یا یک معبد نبوده و کاربری آیینی نیز داشته است. شواهد و مدارک بازمانده، به ویژه سنگ نبشته های فارسی باستان و الواح عیلامی نشان می دهند که علاوه بر اجرای امور اداری و سیاسی، تشریفات آیینی گسترده ای در اینجا اجرا می شده است؛ از این رو، آیینی بودن تخت جمشید مساله ای غیر قابل انکار است. حتی می توان اهمیت اداری سیاسی را نیز برای آن در نظر گرفت؛ اما تلقی آن به عنوان صرفا یک معبد هنوز سند درستی ندارد.

 

خواندن 192 دفعه

نظر دادن

Make sure you enter all the required information, indicated by an asterisk (*). HTML code is not allowed.

جدیدترین عناوین

نشر مطالب با ذکر نام پایگاه خبری عصر اقتصاد بلامانع است. عصر اقتصاد مسئولیت مطالب از سایر منابع را عهده دار نمی باشد. 1395